Nihillismo

Nie potrafię docenić wyższości liturgii u Karmelitów nad tą u Kapucynów. Nie wiem czy Karmelici mają kapucyny, a Kapucyni karmelki. Nie wiem co powinienem pisać z wielkiej litery a za co ktoś mógłby się obrazić. Nie bardzo sobie wyobrażam robienie z tego “wielkiego halo”.

*  *  *

Zjeżdżając z góry moim ulubionym wąwozem w lasach nieopodal (30 km) mojego miejsca zamieszkania, swego czasu zrobiłem sobie krzywdę. Nie małą, bo oddech łapałem dłuższą chwilę, a kolejnych kilkanaście usiłowałem wstać. Coś się działo. Przez chwilę najważniejsze było, żeby w ogóle oddychać.

*  *  *

Nie ma nic gorszego niż problem, którego nie umie się rozwiązać. Ile razy popsuty (najczęściej w wyniku eksperymentów) komputer nie pozwalał mi zasnąć. Zasrany komputer. Wyprodukowana w Chinach kostka, której zasadę działania rozumiem tylko jak ktoś tłumaczy mi ją na zasadzie “płynie prąd/nie płynie prąd”. Choć to nie miało najmniejszego znaczenia, jakiegokolwiek wpływu. Problem, który nie został rozwiązany równa się nieprzespana noc.

*  *  *

“Stary, zamknąłem oczy jak to zobaczyłem”. Nie było wcale tak groźnie, przynajmniej nie z mojej perspektywy. Ale jednak zbliżający się zderzak spowodował, że zauważyłem oddech. Każdy kolejny. Głęboki i nasycony CO2.

*  *  *

Mam to gdzieś, nie zdam tego dzisiaj. Nawet nie chodzi o to, że nie umiem. Bo nie umiem. Ale nie mam ochoty dyskutować na ten temat. Zejdę schodami, bo on pewnie wjedzie windą. Przynajmniej widok jest stąd rewelacyjny.

*  *  *

Gdybym tylko wiedział wtedy, że oddycham. Nie był przerażony, że to co powiem zostanie odebrane, przeanalizowane, przetrawione, wykpione i zwrócone w postaci zbioru nic nie znaczących danych. Lub też prawidłowego wyniku i danych istotnych. Przyswajanie O2 i wydalanie CO2 działa tak samo. Proporcje zbliżone. Identyczny mechanizm. Analogiczne warunki środowiskowe. A mimo to obawa, że coś po drodze funkcjonuje inaczej i nie pozwoli dojść do jednego punktu.

*  *  *

Nie wiem już co chciałem prze to powiedzieć. Yoko i jej “oddychaj” mogą spadać na drzewo. Akceptować cudze oddychanie. Oddychać i być akceptowanym. To zupełnie coś innego.